W dawnych czasach pojawienie się komety na nocnym niebie oznaczało niechybnie jakąś katastrofę, chorobę, a nawet, wielokrotnie, koniec świata. Chociaż już wśród starożytnych istniało wielu zdolnych astronomów i udało im się przynajmniej częściowo poznać naturę komet, zabobonny strach przed nimi dotrwał do naszych czasów. Najgorzej było w średniowieczu, historia zna przypadki "znawców przyszłości", którzy wróżyli, że pojawienie się takiej czy innej komety to zapowiedź rychłej zagłady ludzkości. Natomiast jeszcze całkiem niedawno, świat opanowały inne obawy, mianowicie że jakaś duża kometa może uderzyć w Ziemię i ją zniszczyć lub uczynić coś podobnego. Do dzisiaj komety budzą czasami strach, ale tak naprawdę nie są zbyt niebezpieczne. Są przeważnie niewielkie, składają się z jądra o wymiarach ok. 50 km średnicy, oraz gazowej i pyłowej materii, tworzącej charakterystyczne "warkocze" - o długości dochodzącej do 150 km. Komety okrążają gwiazdy po silnie wydłużonych orbitach, a ponieważ gwiazdy emitują ciepło, dopiero w ich pobliżu komety przybierają swój typowy wygląd - pojawiają się warkocze oraz gazowa otoczka, zwana komą. Po oddaleniu się od gwiazd, komety stają się zamarzniętymi kulami materii, jej jądro zbudowane jest z lodu, pyłu, amoniaku, metanu oraz dwutlenku węgla. Wyróżnia się komety okresowe, poruszające się po stałych, owalnych orbitach, które regularnie co pewien czas pojawiają się w pobliżu gwiazdy centralnej, oraz nieokresowe - które tylko raz "odwiedzają" swoją gwiazdę, a później ulatują w przestrzeń.