Planety w Układzie Słonecznym posiadają liczne księżyce - naturalnych satelitów, okrążających je po ustalonych orbitach. Ziemię okrąża satelita o adekwatnej nazwie Księżyc, jest on jak na razie jedynym satelitą naturalnym, podczas gdy inne, większe planety, jak na przykład Saturn czy Jowisz, mają ich znacznie więcej. Z uwagi na niewielką odległość, dzielącą Księżyc od Ziemi, jest on najlepiej zbadanym z istniejących ciał niebieskich, a po jego powierzchni spacerowali ludzie. Nasz naturalny satelita pojawił się, kiedy Ziemia uderzyła w inną, dość masywną planetę lub planetoidę. Księżyc obiega Ziemię w ciągu niecałego miesiąca (dokładnie 27,3 dnia). Ponieważ znajduje się w niedalekiej odległości od Ziemi i ma stosunkowo duże rozmiary, co pewien czas dochodzi do tzw. zaćmień Księżyca. Żeby miało miejsce zaćmienie Księżyca, ten satelita, Ziemia oraz Słońce muszą znaleźć się w odpowiednim położeniu. Księżyc jest w pełni, Ziemia zasłania Słońce, a wtedy powierzchnia Księżyca nie odbija światła. Takie zjawiska nie zdarzają się często, są okresowe, następują według wyliczonego przez astronomów cyklu "Saros" (cały cykl trwa około osiemnastu lat, zaćmienia Księżyca, jak również Słońca i innych gwiazd są w nim umiejscawiane na podstawie odpowiednich obliczeń). Zaćmienie Księżyca jest mniej spektakularne niż zaćmienie Słońca i trudniej je zauważyć, chociażby dlatego, że nie jest on ciałem zbyt jasnym i jakakolwiek zmiana jest możliwa do zauważenia dopiero wtedy, gdy spojrzy się bezpośrednio na jego tarczę.